Bernie “min twee velgen” Ecclestone

April 1st, 2005

Deze kleine man is eigenhandig verantwoordelijk voor de overdosis valium die bekend staat als Formule 1. Kijk maar eens naar z’n haar. Erger dan de permanente bad-hair-day verloor Bernie deze week een minimaal percentage van z’n F1-monopolie dankzij een rechtzaak. Zwaar onder de indruk werd het de 74-jarige allemaal teveel toen bleek dat z’n kersverse Mercedes ook nog eens twee velgen miste. Het zal hem leren.

“It’s a real nuisance. It was only the first night I had the car. They probably think they can sell the wheels and make some money, but they probably can’t” waarschuwt een pisnijdige Ecclestone in de Daily Telegraph. Gelukkig heeft niemand Bernie vertelt dat z’n peperdure AMG-wielen ook onder minder potente versies van Mercedes’ CLS passen en z’n uitspraak even hol is als “You will see some real racing in F1, starting from this year (2001)”.

Nu is niemand opgezet met een nachtelijk bezoek en een gebrek aan velgen maar maakt de kleine grijsaard niet meer lawaai dan hij recht op heeft? Is het ècht nodig om met een geschat fortuin van 2,3 biljoen (!) pond in de krant te gaan zagen over twee lelijke velgen? Haal ik de krantenkoppen wanneer een vluchtmisdrijf 1500€ onbewijsbare schade aan m’n wagen achterlaat, net zoals miljoenen anderen? Bovendien heb ik niet eens de F1 ongeneesbaar verkloot.

Beste passage uit heel het interview is ongetwijfeld dit: “Mr Ecclestone has not reported the theft to the police, despite his camera evidence. ‘We will deal with it,’ he said.” Zie je het al gebeuren? Ecclestone in het midden, omringd door crybaby Schumacher en underdog Baricchello, allemaal gehuld in een Dior-kous… Sidder en beef!

MBFN

March 31st, 2005

Je moet het ze nageven… Japanners hebben een aangeboren instinct om een succesformule te lenen, met bloed-zweet-en-tranen te perfectioneren en naderhand schromeloos te verzilveren. Neem nu de Mazda MX-5; al jaren prijkt deze roadster bovenaan de toupetkillerlijst met z’n precieze stuurgevoel en 136pk die meer rijplezier bieden dan een nachtje Chaussée d’amour. Een origineel idee? Eeeeuh nee, een Brits idee uit de 70’er jaren getiteld Lotus Elan. Zelfde verhaal met de Lexus IS200 oftewel het resultaat van twee jaar research op de BMW 3-reeks. Quota? Een betere 3-reeks, onvoorstelbaar. En als je wil weten waar de kleine werkers momenteel hun tanden inzetten, lees even verder.

Wie herinnert zich de oerduitse Flower-Power-busjes niet? Wie heeft nog nooit vol bewondering staan gapen naar de tweekleurige moeder aller SUV’s? Wie valt er niet voor de uit de kluiten gewassen 911’s inclusief achtermotor en klassiek boxergeluid? Zelfde scenario bij de Aziaten die naar goede gewoonte van de schaarste en deugd maken, of beter een MBFN maken. Onder het motto ‘wat niet is, maken we zelf’ spendeert de Mini Bus Fanclub al haar vrije tijd aan eeneeeuh, wel ja, typisch Japanse remake van het surficoon.

Tolken bieden zich trouwens bij Djivy aan want ik heb geen flauw idee wat als donor voor deze busjes fungeert. Zou me niet verwonderen als het gedrocht van een Suzuki Wagon R eronder steekt; niet voor niets de meeste verkochte wagen in Japan, aller tijden. In mijn ogen een nog meer ‘onvoorstelbare’ prestatie dan een 3-reeks te verbeteren, maar goed. Benieuwd of ook deze rage overwaait…

Offline

March 30th, 2005

Planning 30.03.05: een vroege start, een paar uur de tijd om een leuke column in elkaar te boksen en tegen negen uur klaar voor de dagtaak. Eeeeeeuh nee, absoluut niet zelfs. De tijdsgeest wil nu eenmaal dat kribbelaars zoals ik siamees verbonden zijn met het allesomvattende internet, waarvoor vandaag geen dank. Wat er exact scheelt is onduidelijk aangezien m’n provider te druk bezig is met het geld dat hij maandelijks ontvangt ergens in Thailand te verkwanselen. Zou me zelfs niet erg storen als het bedrijf niet Net4All noemde; Net4Nobody lijkt al veel eerlijker. Bovendien commandeert de verwijfde mannenstem op het antwoordapparaat al sinds gisteren om tijdens de werkuren contact op te nemen. Zitten ze in Antwerpen nog in het Chinese winteruur? Verrekte amateurs.

Getroffen door het internetfiasco trek ik me op dit donker en onmenselijk uur terug in de Djivy-bibliotheek. De data onder ‘nog te lezen’ verraden dat er de laatste vier maanden nauwelijks tijd is geweest om de offlinepers onder de loep te nemen, so here goes. Uit voorafgaande columns mag blijken dat ik een fervente voorkeur heb voor Britse autojournalistiek in het algemeen en evo magazine in het bijzonder. Zowel de kwaliteit van de fotografie als de tastbare verwoording toveren elke uitgave om in een litterair meesterwerk dat meer dan ooit stimuleert om de Nederlandse taal in dezelfde richting te kneden. Hoe lang is het geleden dat er ook in onze contreien met passie en ziel over vierwielers werd gesproken, dat je na het lezen van een Nederlandstalig artikel een onbedwingbare drang voelde om er zelf op uit te trekken, dat een mening over een wagen veel meer was dan een partikelfilter en een ellenlange optielijst? Waar zijn trouwens de Paul Frères van deze tijd gebleven? Waar zijn de Gentleman Drivers naartoe? Waarom vervalt de Belgische autojournalistiek in een technisch jargon waar alleen geile garagisten of investerende huisvaders nog iets aan hebben? Waar zijn de èchte journalisten die hun maandloon maar al te graag inruilen voor een onvergetelijk avontuur en na iedere test een tastbaar Sinterklaasgevoel kunnen neerschrijven? Waar is die octaanspirit die tegenwoordig ook op redacties plaatsmaakt voor een antwoordapparaat inclusief verwijfde mannenstem?

Geluk bij een ongeluk dat het volgende artikel op m’n to read-waslijst de eCOTY oftewel evo’s Car Of The Year is. Een magistrale uitvinding uit de fifties (van het Amerikaanse MotorSport als m’n geheugen me niet bedriegt) die de beste wagens van de afgelopen 365 dagen in één vette 30-paginatest samenbrengt. Journalistiek zoals ik ervan hou met nachtelijke wekkers om de eerste zonnestralen vast te leggen, een 1000-tal kilometers te vreten en ’s avonds in een oneindige discussie met veel ale te overgieten. Passie en inzet in plaats van steriele teksten die alleen met een woordenboek nog zin hebben. Belgen lezen geen autojournalistiek, ze kopen een gids om het toiletpapier droog te houden.

Terug naar eCOTY en de reden waarom de Belgische select few in mijn ogen nauwelijks kunnen tippen aan hun Britse schrijfcollega’s. Ten eerste omdat onze eigen autoredacties veel weg hebben van Hitler’s bunker. Zo probeer ik al maanden een topredacteur te strikken om een interview mee af te nemen en wat daglicht te laten schijnen op een job waar menige puber nachten van wakker ligt (en volwassenen misschien ook, slik). Blijkbaar even moeilijk als de bunker in te nemen. Evo’s hoofdredacteur daarentegen staat geregeld te kletsen met iedereen die het horen wil op een zonovergoten Nordschleife-parking, 2000km van z’n eigen open haard. Ten tweede omdat de Belgische autojournalistiek er niet in slaagt om m’n ‘ik wil, nu!’-meter van de schaal te doen slaan terwijl dat blijkbaar de hele opzet van een koopwijzer is. Nog nooit had ik na een Nederlandstalig artikel ècht zin om m’n stulpje te verkopen en alle euro’s in een totaal onverantwoorde aankoop te stoppen, nog nooit. Het enige wat zinnig bleek was een cursus autojargon voor gevorderden en een doosje valium.

Tot overmaat van ramp is het net dàt waarin de beschrijvende stijl van Richard Meaden in alle vroegte en heel subtiel slaagt: ik moet een Golf V GTI hebben, meteen, en nog wel in het wit. Beroofd van alle mogelijkheid om nog ooit een strakke Golf I of II aan de tand te voelen, is dit mijn en onze enige kans. Na een luie III en ronduit lethargische IV (zelfs de automatische Rover 25 was sneller) staat Wolfsburg weer helemaal bovenaan de eat-this-ladder met een oerdegelijke Volks-Wagen. Nauwelijks een week geleden reed ik nog achter een Z-plaat GTI die het opschrift ‘testwagen’ erg letterlijk nam en me in vogelperspectief een ondubbelzinnig beeld gaf waartoe dit kleine meesterwerk in staat is. Zei ik al dat ik een witte wil?

Als bovenstaand betoog voor sommigen wat pretentieus en hoogdravend overkomt, dan is het ook zo bedoeld. Ik ben er namelijk van overtuigd dat België veel meer octaantalent herbergt dan momenteel toegelaten wordt op de bibberende redacties die concurrentie als tandpijn kunnen missen. Wees er trouwens maar zeker van dat het merendeel de Britse magazines maandelijks uit de bus haalt om zelf even weg te dromen.

Ook zou een dergelijk magazine in België niet veel bestaanskansen kunnen/mogen genieten nu het oppermachtige IP-Press zowel de redactie van De AutoGids als Le Moniteur Automobile en zelfs Autowereld onder z’n vleugels heeft genomen. Is er dan überhaupt nog een reden om één van de drie te kopen? Wel niet echt maar laat het Belgische éénpansgerecht je zeker niet ontmoedigen. Tip van het huis is het Nederlandse GTO Magazine dat al na een beperkte reeks edities een Europese faam heeft opgebouwd als gewaardeerde redactie. Bovendien is het één van de weinige Nederlandstalige magazines die de magie van het vak boordevol passie weet over te brengen en de Engelse boodschap overduidelijk heeft begrepen. Alleen spijtig dat weer zo een andere gigant als Sanoma-Magazines de oplage beperkt tot een paar nummers per jaar. Waarom weet geen mens.

Ondertussen drie uur later, werkt die verdomde ADSL nog steeds niet en zoeft net het bericht binnen dat de flanerende provider waarschijnlijk overgenomen wordt door een andere nietsnut die er ongetwijfeld ook niet in slaagt om een fatsoenlijke dienst aan te bieden en mij bijgevolg weerhoudt van dit carrièredodend commentaarstuk aan de hopelijk talrijke Djivy-lezers over te brengen. Waar zijn we in dit Koninkrijk toch mee bezig…

Back to Basics.

March 29th, 2005

Copyright evo magazine

‘Heet van de naald’ luidt de categorie waaronder dit nostalgisch plaatje geklasseerd wordt, en dat werpt natuurlijk vragen op. Het model dateert overduidelijk van de vijftiger jaren terwijl de specificaties in 1982 uitgedokterd werden; niet echt high-tech dus… Toch is deze sculptuur verser dan de laatste 911 die nauwelijks twee maanden te koop is.

Constructeur van deze chronologische puzzel is het Britse Westfield dat in de volksmond bekend staat als tegenhanger van Caterham. Speciliatiteit van het huis (net als Caterham) zijn Viagra-Sevens die hun minimalistische voorruit inruilen voor een zwaar getunede Hayabusa-krachtbron. Niet het geval bij deze XI waarvoor we best even de archieven induiken.

Westfield start z’n operatie 23 jaar geleden in Kingswinford en heeft geen budget om een eigen model te ontwikkelen. Niet getreurd in GB waar de kitcar-markt welig tiert en de keuze uit classics onbeperkt is. Stichter Chris Smith neemt het zekere voor het onzekere en zet z’n geld op de succesvolle Lotus XI die in de naoorlogse periode zowat alles overtroeft. 162 exemplaren later en Westfield heeft genoeg cash om z’n originele businessplan te realiseren met krachtige evoluties van de Seven. De XI verhuist naar verzamelaars en musea waar hij waarschijnlijk voorgoed zou blijven tot…

…de eilandbewoners een wel heel bijzondere wet goedkeuren: de SVA. SVA staat voor Single Vehicle Approval en zorgt ervoor dat alles de baan op mag zonder de knotsgekke EU-zegel waar andere niet-Britse constructeurs miljarden in pompen. Logischerwijs is het dit achterpoortje dat de voordeur wagenwijd openzet voor ‘nieuwe’ XI’s en rijen potentiële kopers.

Zo gezegd, zo gedaan en de eerste 50 Wessie Elevens zijn quasi allemaal al verkocht aan chauffeurs die het niet eens zijn met moderne evolutie. Zo vraagt de gemiddelde XI-koper zich af waarom nieuwe wagens alsmaar zwaarder worden en bijgevolg krachtigere motoren nodig hebben en dus meer benzine gaan verbruiken die op zijn beurt stratosferisch duur aan het worden is. Problemen die deze klassieker moeiteloos omzeilt met een droog gewicht van 498kg en 65 pk om mee te spelen. 0 tot 100 in 8,5 en sensuelere dijen dan JLo zijn bovendien leuke extra’s bij een prijskaartje van 8950 Britse Ponden. Wel nog een motor, wielen, een achteras en stuurinrichting op de kop zien te tikken wanneer je deze kit zelf in elkaar aan het sleutelen bent… Britse humor zeker?

18

March 28th, 2005

Djivy's Score

Eén week, zeven dagen, 148 uur; dat is de tijd die jullie rest om Djivy’s score in Channel 4’s Ultimate Car Quiz te verbeteren. Enige wat je moet doen is 19 keer correct antwoorden op een van de 1000 meerkeuzevragen. Simpel, niet?

Onderwerpen variëren van muziekteksten tot filmklassiekers, van sitcoms tot reclamecampagnes en van weggevers tot absurde autofreakpuzzels… Zitten er wielen aan, dan moet je het weten. Eerlijkheidshalve vermeld ik dat m’n 18 correcte antwoorden behaald zijn na zes faliekante pogingen maar zonder hulp van het allesverklarende www. Succes!

Wallpaper 3: Miura@Spa

March 27th, 2005

Als m’n oude Canon AE-1 me ooit goed gestemd heeft, dan was het wel met dit Miura-kleurenspektakel. Schitterend in de Ardeense ochtendzon had deze instigator van het hele supercarverhaal alle recht om in een perfect licht gefotografeerd te worden en z’n gewenkbrouwde snoet trots aan het Djivy-publiek te tonen. Zonder dit kunstwerk van Marcello Gandini zou de autowereld er nu heel anders uitzien…

Copyright Djivy.be

(all pictures in 1280/960 & copyrighted to Djivy.be)

Krantenkoppen, Week 13

March 26th, 2005


nike air huarache pas cher chaussures adidas pas cher